Florian Marciniak

Florian MarciniakUrodził się 4 maja 1915 r. w Gorzycach nieopodal Kościana w Wielkopolsce. Pochodził z rodziny chłopskiej i miał dziewięcioro rodzeństwa. Ukończył Szkołę Powszechną w Gołębinie.
W 1926 roku wyjechał do Poznania, gdzie podjął naukę w Państwowym Gimnazjum im. św. Jana Kantego. Po zdaniu matury w 1934 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim.
Od najmłodszych lat był związany z harcerstwem. Pełnił funkcję drużynowego 21. Poznańskiej Drużyny Harcerzy im. Tadeusza Reytana. Był też kierownikiem Wydziału Młodzieży w Komendzie Chorągwi Wielkopolskiej Harcerzy.
W latach 1937-1938 był zastępcą komendanta Harcerskiej Szkoły Instruktorskiej w Górkach Wielkich. Już w wieku 23 lat uzyskał stopień harcmistrza.
Z chwilą wybuchu wojny pracował w Pogotowiu Harcerzy w Poznaniu. Po ewakuacji wojska i władz z miasta, przedostał się 8 września 1939 do Warszawy i razem z wielkopolskimi instruktorami zorganizował Pogotowie Harcerzy, po czym został mianowany jego komendantem.
Tuż przed kapitulacją stolicy, 27 września 1939, otrzymał nominację na naczelnika Szarych Szeregów i był nim aż do aresztowania.
Pod jego przywództwem oddziały Szarych Szeregów przeprowadziły liczne akcje sabotażowe i zbrojne polegające m.in. na wysadzaniu mostów kolejowych, zamachach na wysokich funkcjonariuszy niemieckich oraz odbijaniu więźniów, czego przykładem była głośna akcja pod Arsenałem w marcu 1943 r.
6 maja 1943, po wpadce Wielkopolskiej Chorągwi Harcerzy, został aresztowany w Warszawie przez funkcjonariuszy poznańskiego Gestapo. Podczas przesłuchań w Alei Szucha nie wydał swoich współpracowników.
Koledzy harcerze kilka razy próbowali odbić Floriana Marciniaka z rąk Gestapo. W tym celu zostało powołane stowarzyszenie „Białej Róży”, w którego skład weszli, m.in. Stanisław Broniewski – „Orsza”, Eugeniusz Stasiecki – „Piotr”, Edward Zürn – „Jacek”, Zygmunt Kaczyński – „Wesoły”, Adam Borys – „Pług”, Władysław Cieplak – „Giewont”, Tadeusz Zawadzki – „Zośka” oraz specjalnie dobrany oddział z Grup Szturmowych.
18 lutego 1944 Florian Marciniak został wywieziony do obozu w Żabikowie pod Poznaniem, następnie do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen, w którym 20 lutego 1944 roku został zamordowany. Ciała nigdy nie odnaleziono.
W 2006 r. harcmistrz Florian Marciniak został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
We wrześniu 2010 roku do Krypty Zasłużonych Wielkopolan w kościele św. Wojciecha w Poznaniu, złożono urnę z ziemią, na której został zamordowany.